Pedagogizacja Rodziców

Co powinien umieć trzylatek

Po pierwsze: biega i skacze

Większość trzylatków biega, potrafi przeskoczyć przeszkodę, zejść po schodach, nawlec na sznurek duży koralik. Maluchy w tym wieku uwielbiają harce. Oczywiście jedne dzieci są sprawniejsze, inne mniej, jednak dzieci w tym wieku powinny już sprawnie się poruszać i umieć korzystać z urządzeń na placu zabaw. Jeśli twoje dziecko jest mało sprawne fizycznie:

  • wspieraj je i pokaż mu jego mocne strony- najważniejsze, by w siebie wierzyło, bo postawa „i tak się nie uda” tylko pogłębia problem,
  • proponuj zabawy ruchowe, które mu się podobają- maluch, który nie lubi biegać, być może chętnie będzie tańczył albo kopał piłkę,
  • nie podnoś poprzeczki zbyt wysoko- lepiej nie stawiaj dziecka przed zadaniami, które je przerastają, bo szybko się zniechęci i z zabawy nic nie wyjdzie.

Tak nie rób! Obserwuj dziecko uważnie, ale nie porównuj je do rówieśników. Takie słowa ranią i wbrew pozorom nie mobilizują do działania.

Po drugie: trzylatek koncentruje się

Większość trzylatków potrafi się skupić tylko przez kilka, kilkanaście minut. I tyle wystarczy. Jeśli twój maluch ma kłopot z koncentracją:

  • nie rozpraszaj go- trudno się skupić na puzzlach czy rysowaniu, gdy wokół są porozrzucane zabawki, gra telewizor i ktoś ciągle przerywa,
  • chwal za dokończenie zadania- nieważne, czy chodzi o posprzątanie zabawek, narysowanie kółka czy zbudowanie wieży z klocków. Najważniejsze, że zadanie zostało wykonane do końca,
  • czytaj mu książki- to bardzo rozwija umiejętność koncentracji,

Po trzecie: 3 latek próbuje się samodzielnie ubierać

Nie martw się, twój maluch nie musi jeszcze umieć ubrać się od stóp do głów. Chodzi o to, by nie czekał, aż ktoś go obsłuży. Powinien już wiedzieć (i na pewno to wie), na jakie części ciała zakłada się poszczególne elementy garderoby, i próbować, próbować, próbować. Jeśli ma z tym kłopoty:

  • pomagaj, pokazuj, ale nie wyręczaj- jak wiemy, dziecko potrafi długo celować nóżką w nogawkę, ale kiedyś musi się nauczyć zakładać spodnie samodzielnie. Jeśli ma z czymś duże kłopoty, pomagaj, ale tylko trochę, np. wciągnij skarpetkę na nóżkę do połowy i poproś, by malec dokończył zadanie,
  • nie popędzaj- ale za to mobilizuj. To jest lepsze!
  • wybieraj „proste w obsłudze” ubranka- buty na rzepy, bluzy z dużymi otworami na głowę, spodenki na gumce – to naprawdę ułatwia naukę.

Po czwarte: trzylatek powinien umieć rozstać się z mamą

Dziecko w tym wieku powinno już rozumieć, że rozstanie z mamą nie oznacza końca świata, bo ona przecież wraca. Maluchy, których mamy pracują, rozumieją to już dobrze. Trudniej tym, które dotąd były z nimi nieustannie. Jeśli twój malec nie opuszczał cię dotąd nawet na chwilę:

  • przyzwyczajaj smyka do rozstań- zostawiaj go na trochę pod opieką babci, dziadka, opiekunki itd. Na początku na pół godzinki, potem na całą, dwie, a na koniec na wieczór. Dzięki takiemu treningowi zrozumie, że rozstanie to nic strasznego i że zawsze po niego wracasz,
  • przekonaj samą siebie, że to jest dla niego dobre- niektóre mamy tak naprawdę wolałyby, by ich pociechy wciąż były małe i uczepione ich spódnicy. W efekcie zarażają swoje „maleństwa” własnymi lękami.

 

Pierwsze Dni w Przedszkolu – dobre rady dla rodziców

Jak przygotować swoją pociechę do rozłąki, wymagań i zasad panujących w przedszkolu?

  • Przychodźcie na przedszkolny plac zabaw. Pozwólcie oswoić się dziecku z budynkiem przedszkola oraz przedszkolnym ogrodem; stwórzcie sposobność, by  obserwowało, jak bawią się dzieci, które są już przedszkolakami.
  • Opowiedzcie dziecku, jak to było, gdy sami byliście przedszkolakami. Przedstawcie przedszkole jako miejsce przyjazne, pełne zabawy i ludzi, którzy są przyjaźni. Mówcie o tym, jak wspaniale wspominacie czas spędzony w przedszkolu. Jeśli dziecko ma świadomość, że rodzice lubili przedszkole, nie będzie się go obawiało, a wasza postawa wzmocni jego przekonanie, że każdy chce być przedszkolakiem.
  • Nauczcie dziecko piosenki lub wierszyka o przedszkolu. Poczuje się ono pewniej, gdy dowie się od was, że w przedszkolu nauczy się ich o wiele więcej. Wytłumaczcie, że zdobywanie wiedzy jest bardzo ważne, bo pozwala lepiej zrozumieć otaczający świat i ludzi, a panie w przedszkolu potrafią zrobić to doskonale.
  • Zaproponujcie dziecku, by pobawiło się z Wami w przedszkole. Pobawcie się z nim, zorganizujcie mini zajęcia dydaktyczne, poćwiczcie czynności samoobsługowe, połóżcie się na godzinkę po obiedzie, tak jak to jest w czasie poobiedniej drzemki, obejrzyjcie z dzieckiem bajkę, zjedzcie podwieczorek. Jeśli zapoznacie malucha z nowym rytmem dnia, łatwiej mu będzie przystosować się do nowych reguł.
  • Pozwólcie wybrać dziecku zabawkę, która razem z nim pójdzie do przedszkola. Niech ma towarzysza, któremu może opowiedzieć o swoich smutkach lub radościach. Da mu to poczucie bezpieczeństwa, będzie kojarzyło się z domem i ułatwi oczekiwanie na rodziców.

Każdy maluszek jest inny! Ma swoją osobowość, charakter, upodobania, zainteresowania i lęki. Nie ukrywajmy więc przed nauczycielem i personelem przedszkola żadnych istotnych informacji o dziecku. Nauczyciele w przedszkolu to osoby wykształcone, kompetentne i doświadczone w swoim zawodzie – naprawdę zrozumieją wiele, a często  pomogą!

Jak zminimalizować negatywne skutki adaptacji dziecka do przedszkola?

  • Nie przeciągaj pożegnania w szatni, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź, przekazując maluszka nauczycielowi.
  • Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu – jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.
  • Nie obiecuj: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz; kiedy będziesz odbierać dziecko, możesz dać mu maleńki prezent, ale nie może to być forma przekupywania, lecz raczej nagrody.
  • Kontroluj, co mówisz. Zamiast: „już możemy wracać do domu”, powiedz: „teraz możemy iść do domu”. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.
  • Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po powrocie do domu opowiedziało, co wydarzyło się w przedszkolu – to powoduje niepotrzebny stres.
  • Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna osoba, którą dziecko zna.
  • Staraj się określać, kiedy przyjdziesz po dziecko w miarę dokładnie: nie mów „przyjdę, kiedy skończę pracę”, ponieważ dziecko nie wie, o której godzinie rodzice ją kończą. Lepiej powiedzieć: „odbiorę cię z przedszkola po podwieczorku/po obiedzie”. To dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Najważniejsze jest to, by DOTRZYMYWAĆ SŁOWA!
  • Nie okazuj negatywnych emocji: nie płacz, nie wracaj pod drzwi, gdy słyszysz, że maluch płacze. Takie zachowania są u dziecka rozpoczynającego funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym zupełnie normalne! Jednak kiedy zobaczy, że rodzic czuje się niepewnie w sytuacji pozostawiania swej pociechy w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje stres.
  • Każde dziecko uspokaja się w zasadzie od razu po zamknięciu drzwi do sali, ponieważ absorbują je nowi koledzy, wielość zabawek, a życzliwa i uśmiechnięta pani zawsze dziecko przytuli, weźmie na kolana i uspokoi, zajmując uwagę dziecka czymś miłym i pozytywnym.
  • Tłumacz dziecku, że reguły obowiązujące w przedszkolu są dobre. Dzieci lubią, gdy ich świat jest uporządkowany i ma swoją harmonię. Brak zasad i wymogów ze strony nauczyciela sprawia, że dziecko odczuwa chaos, a to powoduje z kolei brak poczucia stabilności i bezpieczeństwa w nowym miejscu.
  • Wszystkie wątpliwości lub pytania kieruj do nauczyciela. To osoba, która spędza z dzieckiem większość dnia, więc doskonale je zna i jest kompetentna w swoim zawodzie. Na pewno uzyskasz pomoc i osiągniesz porozumienie. Dziecko widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, czuje się bezpieczne.

RODZICU – O TYM NIGDY NIE ZAPOMINAJ!

  • Każde dziecko rozwija się indywidualnie, zgodnie ze swoimi możliwościami i warunkami w jakich przebywa.
  • Na naukę nigdy nie jest za wcześnie.
  • Podtrzymuj zaangażowanie dziecka poprzez pójście za tym, co go interesuje.
  • Pokazuj, proponuj, ale nigdy nie naciskaj. Dziecko samo musi dokonać wyboru.
  • Zachowaj przy tym równowagę pomiędzy angażowaniem się w aktywność dziecka a przyglądaniem, jak sobie ono radzi.
  • Dawaj dziecku czas na samodzielną zabawę.

PAMIĘTAJ!

  • To ty jesteś pierwszym nauczycielem dziecka. Zawsze miej na uwadze jego pragnienia.
  • Rozwój ma charakter indywidualny, dlatego nie porównuj swojego dziecka z dzieckiem koleżanki.
  • Żadna zabawka nie jest w stanie zastąpić dziecku Twojej obecności.
  • Pomagaj dziecku w odkrywaniu jego zainteresowań. Słuchaj go uważnie.
  • Nigdy nie zmuszaj dziecka do wykonywania jakichkolwiek czynności związanych z nauką – w ten sposób możesz go zniechęcić do wykonywania konkretnych czynności.
  • Dziecko trzeba jak najczęściej chwalić.

JAK POMAGAĆ, BY NIE ZASZKODZIĆ?

  • Bądź obecny w życiu dziecka, poświęcaj mu jak najwięcej czasu.
  • Odłóż wszystko na bok – bądź cierpliwy, wyrozumiały.
  • Wymagaj na miarę możliwości dziecka.
  • Obserwuj dziecko.
  • Działaj z rozmysłem- nie ingeruj zbytnio w działalność dziecka.
  • Dawaj dobry przykład – ucz otwartości na innych ludzi.
  • Interesuj się osiągnięciami dziecka.

 

 

 

 

BEZPIECZNY PRZEDSZKOLAK NA WAKACJACH

W okresie letnim dzieci rzadziej niż w pozostałych miesiącach uczęszczają do przedszkola. I słusznie, przedszkolaki również potrzebują odpoczynku po wielu miesiącach wczesnego wstawania     i uczestniczenia w zajęciach przedszkolnych.

Niestety w tych dniach nasze pociechy częściej narażone są na różnego rodzaju niebezpieczne sytuacje, które mogą zagrażać ich zdrowiu, a nawet życiu. Czasami opieka starszego rodzeństwa, dziadków, a nawet samych rodziców okazuje się niewystarczająca czy niewłaściwa. A przecież większości wypadków można by uniknąć przy zachowaniu odrobiny przezorności. Wakacje to czas, kiedy dzieci długo przebywają na świeżym powietrzu, często nad zbiornikami wodnymi, w lasach, na wsi. Nie możemy im zabraniać korzystania z dobrodziejstw natury. Świeże powietrze i słoneczna pogoda wzmacniają system odpornościowy, wpływają korzystnie na niektóre schorzenia skóry, odprężają, ułatwiają odpoczynek po wielomiesięcznej pracy i pozwalają na naładowanie akumulatorów na następne miesiące. Musimy jednak pamiętać, że przedszkolak jest jeszcze zbyt mały, aby właściwie ocenić sytuację niebezpieczną            i stopień zagrożenia własnego zdrowia czy życia. Dlatego obowiązkiem rodziców jest nauczenie dziecka, jak unikać sytuacji niebezpiecznych i jak postępować, kiedy już się pojawią. Dopiero wtedy wspólny wypoczynek będzie przyjemnością dla dziecka i jego opiekunów. Stąd apel:

ZADBAJMY O BEZPIECZEŃSTWO NASZYCH POCIECH       W CZASIE WAKACJI. POKAŻMY DZIECIOM, GDZIE RODZI SIĘ NIEBEZPIECZEŃSTWO I JAK POSTĘPOWAĆ  W SYTUACJACH TRUDNYCH.

1. Zachowanie na ulicy

Przedszkolak nie powinien sam wychodzić na ruchliwą ulicę, nawet jeśli wydaje nam się, że opanował już sztukę przechodzenia przez jezdnię. Nie wystarczy wielokrotne powtarzanie dziecku zasad przy tym obowiązujących („spójrz w prawo, w lewo, jeszcze raz w prawo     i upewnij się czy nie nadjeżdża samochód”), sami także musimy robić to prawidłowo! W czasie spacerów zachęcajmy malucha, aby pokazał nam jak bezpiecznie przechodzić przez jezdnię.

2. Podróż samochodem

Dla dziecka najważniejszym elementem wyposażenia samochodu powinien być odpowiedni do jego wieku i wagi fotelik! Koniecznie musi być solidnie umocowany pasami na tylnym siedzeniu. Dla bezpieczeństwa własnej pociechy, w tej kwestii nie ustępuj protestom dziecka. Przyzwyczaj je, że nie ruszycie z miejsca, jeśli dziecko nie będzie siedziało zapięte w foteliku (czy na podstawce). Kiedy podróż jest długa i męcząca zrób przerwę. W upalne dni nie zostawiaj dziecka samego w samochodzie (zwłaszcza na pełnym słońcu), ponieważ grozi to odwodnieniem czy udarem słonecznym.

3. Odpoczynek nad wodą

Popularnym miejscem letnich wyjazdów są okolice akwenów wodnych. Dzieci lubią kąpiele, plażowanie, czy budowanie zamków z piasku. Niestety, zdarza się, że oddający się słonecznym rozkoszom opiekunowie zapominają o własnych pociechach. Tymczasem wystarczy kilka chwil, aby ciekawy świata maluch zgubił się w tłumie wypoczywających, bądź, aby skusiła go ciepła woda. Mając świadomość ewentualnych niebezpieczeństw, wybierając miejsce do pływania decydujmy się na kąpieliska z ratownikiem, który profesjonalnie zareaguje w sytuacji zagrożenia. Pamiętajmy, że bezmyślnością jest picie alkoholu podczas odpoczynku nad wodą, zwłaszcza w sytuacji, kiedy mamy pod opieką przedszkolaka!

4. Ostrożnie ze słońcem

W upalne dni pamiętajmy o właściwej ochronie przed słońcem             i zapobiegajmy oparzeniom. Lekarze są zgodni, że delikatna skóra dziecka nie jest jeszcze odporna na intensywne promieniowanie słoneczne. Radzą, aby unikać długiego przebywania w pełnym słońcu między godz. 10 -15. W tym czasie dzieci powinny się bawić w miejscach zacienionych. Wiedząc, że znaczna część promieni przenika przez chmury stosuj kremy ochronne z filtrami UVA o wysokim faktorze przeznaczone dla dzieci nawet w mniej słoneczne dni. Wykorzystujmy parasole. Dbajmy o właściwe ubranie, przede wszystkim o przewiewne nakrycie, które będzie chroniło głowę           i wrażliwy kark. Pamiętajmy, że mózg bardzo szybko się nagrzewa,   a ponieważ jest organem dobrze ukrwionym łatwo dochodzi do przegrzania całego organizmu. Starszego przedszkolaka warto zachęcać do samodzielnej dbałości o skórę proponując mu np. , aby wysmarował się kremem ochronnym barwiącym ciało. Będzie to dla niego wspaniała zabawa. W upalne dni należy pamiętać                        o dostarczaniu organizmowi dziecka wystarczającej ilości płynów.

5. W lesie i na wsi

Obawy osób wypoczywających w okolicach leśnych budzą owady, głównie komary, kleszcze i pszczoły. Najlepszą ochroną przed tego typu zagrożeniem jest ubieranie dziecka w spodnie  i koszulkę            z długim rękawem, a na głowę – czapkę (unikajmy jaskrawych kolorów). Nieosłonięte części ciała warto posmarować preparatem chroniącym przed intruzami. Wychodząc z domu sprawdźmy, czy ubranie nie jest poplamione słodkimi produktami. Po powrocie z lasu dokładnie oglądajmy skórę, czy nie ma w niej kleszcza. Poza tym, unikajmy jedzenia słodyczy na powietrzu, a podając dziecku picie sprawdzajmy, czy na obrzeżu lub wewnątrz naczynia nie ma pszczół czy os. Wyjeżdżając na wieś sprawdźmy, czy w miejscach, gdzie bawi się malec nie ma niebezpiecznych maszyn i urządzeń rolniczych.

Już teraz warto się upewnić, czy nasza pociecha pamięta jak się nazywa, wie gdzie mieszka i ewentualnie zna numer telefonu swojego opiekuna.

Bezpiecznych i wspaniałych wakacji!!!

Aby wakacje były bezpieczne

  1. Zawsze informuj rodziców, gdzie i z kim przebywasz.
  2. Noś ze sobą numer telefonu do rodziców.
  3. Pamiętaj o zasadach bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię.
  4. Do zabawy wybieraj zawsze miejsca oddalone od jezdni.
  5. Zawsze zapinaj pasy w samochodzie.
  6. Poinformuj rodziców, gdyby ktoś Cię zaczepiał.
  7. Nie rozmawiaj z obcymi, nie oddalaj się z nieznajomymi, nie wsiadaj z nimi do samochodu, nie bierz słodyczy ani innych prezentów od obcych.
  8. Pamiętaj o numerach alarmowych.
  9. Kąp się tylko w miejscach do tego przeznaczonych, na strzeżonych i bezpiecznych kąpieliskach.
  10. Nie wchodź do wody bez opieki osoby dorosłej.
  11. Nie pływaj w czasie burzy, gdy wieje porywisty wiatr.
  12. Pamiętaj o ochronie przed słońcem- w czasie upałów pij dużo wody i zawsze noś nakrycie głowy, przed wyjściem na zewnątrz posmaruj się kremem z filtrem.
  13. Zadbaj o właściwy ubiór – strój z elementami odblaskowymi, kask ochronny podczas jazdy na rowerze czy odpowiednie buty w czasie wycieczki w góry.
  14. W górach nie wyruszaj w trasę, jeśli widzisz, że nadchodzi burza.
  15. Szukaj bezpiecznego schronienia podczas burzy.
  16. Podczas górskich wycieczek nie schodź ze szlaku.
  17. Nie oddalaj się bez pytania od rodziców – w nowych miejscach łatwo się zgubić.
  18. Po każdym wyjściu z miejsc zalesionych dokładnie sprawdź skórę na obecność kleszczy.
  19. Uważaj na rośliny, na których się nie znasz. Niektóre jagody, liście czy grzyby są trujące.
  20. Nie rozpalaj ogniska w lesie.
  21. Nie baw się z obcymi zwierzętami.
  22. Bądź rozsądny i zachowaj umiar we wszystkim, co robisz.

Zasady łatwiej zapamiętamy w formie rymowanki:

  1. Numer 112 znamy i w razie potrzeby go wybieramy.
  2. Jeśli kogoś nie znamy, na pewno z nim nie rozmawiamy.
  3. Gdy na plaży przebywamy, od mamy się nie oddalamy.
  4. W górach po szlaku chodzimy, wtedy nie zbłądzimy.
  5. Gdy na słońcu przebywamy, czapkę lub kapelusz zakładamy.

RODZICU PRZYPOMNIJ DZIECKU!

Podobny obraz

BEZPIECZNE WAKACJE

1. Dbając o bezpieczeństwo, przestrzegamy i przypominamy dzieciom:

– Na zabawy wybieraj miejsca bezpieczne, oddalone od jezdni i wykopów.

– Rozpalaj ogniska tylko pod nadzorem dorosłych i w miejscach do tego przeznaczonych.

– Nie wychodź z domu nigdy, bez opieki osoby dorosłej.

– Nie otwieraj drzwi nikomu, gdy jesteś sam w domu.

– Nie korzystaj z propozycji jazdy samochodem (lub spaceru) z nieznajomymi.

– Uczestnicząc w różnego rodzaju pracach zawsze zachowuj ostrożność.

– Nie zbliżaj się do psa, zwierząt, nie dotykaj ich, nawet jeśli robią wrażenie łagodnych.

PAMIĘTAJ TELEFONY ALARMOWE:

POGOTOWIE RATUNKOWE 999, 

POLICJA 997, 

STRAŻ POŻARNA 998

2. Bezpieczeństwo na drodze

Pamiętamy, że na jezdni zachowujemy wyjątkową ostrożność.

– Uważamy podczas przechodzenia przez jezdnię, korzystamy z przejść dla pieszych,

– Jesteśmy widoczni na drodze (używamy odblasków, świateł, kamizelek odblaskowych)

– Korzystamy ze ścieżek rowerowych i przestrzegamy przepisów ruchu drogowego.

– Pamiętamy o zakładaniu kasku ochraniającego głowę podczas jazdy.


3.
Bezpieczeństwo nad wodą

– Pamiętamy, że kąpiemy się tylko w miejscach wyznaczonych i oznakowanych.

– Nigdy nie skaczemy do wody w miejscach, które nie są do tego przeznaczone.

– Nie wchodzimy do wody po posiłku, nie oddalamy się od Rodziców.

– Zawsze słuchamy poleceń ratownika.

– W wodzie zachowujemy się ostrożnie i nie utrudniamy kąpieli innym.

– Nie zaśmiecamy plaży – dbamy o czystość i bezpieczeństwo.

– Zapoznajemy się z regulaminem kąpieliska i przestrzegamy go.

– Korzystając ze sprzętu wodnego zakładamy kapok.

– Podczas upalnych dni unikamy przegrzania i odwodnienia organizmu, pijemy dużo wody, unikamy oparzeń słonecznych skóry, opalamy się tylko używając kremu z filtrem, chronimy oczy nosząc okulary słoneczne, nosimy nakrycie głowy,

Przygotowanie do pisania

ĆWICZENIA  Z  ZAKRESU  ROZWIJANIA  SPRAWNOŚCI  MANUALNYCHZnalezione obrazy dla zapytania Przygotowania do pisania obrazki

Rodzaje ćwiczeń

  • ćwiczenia motoryki dużej

  • ćwiczenia motoryki małej, czyli nadgarstków, dłoni i palców

  • ćwiczenia koordynacji wzrokowo – ruchowej

  • ćwiczenia kształtujące prawidłowy chwyt i regulujące napięcie mięśniowe rąk

  • ćwiczenia rozwijające orientacje w schemacie ciała i przestrzeni:

  • ćwiczenia kształtujące nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania

  • ćwiczenia ruchowo – słuchowo – wzrokowe

Cel główny:

Rozwijanie umiejętności manualnych – przygotowanie do nauki pisania

Cele szczegółowe:

  • zwiększenie sprawności ruchowej całego ciała a w szczególności sprawności motorycznej rąk

  • zmniejszanie szybkiego zniechęcania się podczas podejmowania czynności manualnych – pisania, rysowania, malowania itp.

  • doskonalenie funkcji wzrokowo ruchowych

  • niwelowanie zbyt dużego napięcia mięśniowego

  • niwelowanie zbyt słabego napięcia mięśniowego

  • doskonalenie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej:

Przykłady ćwiczeń manualnych:
– wycinanie, wydzieranie, klejenie, malowanie, rysowanie

– pisanie po śladzie litery, swojego imienia, podanego zdania

– stemplowanie lub wypełnianie inną metodą środka litery

– dopełnianie rysunku – kończenie rysunku np. listka, drzewa, jabłka – dorysowanie -wypełnienie powierzchni rysunku plasteliną, papierem kolorowym lub innym materiałem

Zabawy kinezjologii edukacyjnej:
• ruchy naprzemienne – prosimy dziecko, by wykonało ruchy naprzemienne ( podnieś kolano i dotknij nim przeciwną dłoń lub łokieć), ćwiczenie można wykonać z tyłu ciała krzyżując rękę i przeciwległą nogę. Można je wykonywać przy muzyce, lub śpiewie
• leniwe ósemki – na dużym arkuszu papieru rysujemy dużą leniwą ósemkę (znak nieskończoności, przewrócona 8).
Następnie prosimy dziecko, by przywitało się z ósemką, wodząc palcem za jej konturami. Dziecko może tez same rysować leniwe ósemki rożnymi kolorami, rysować je w powietrzu rękami, nogami – raz jedną, raz drugą.
• kołyska usiądź na podłodze, odchyl się do tylu, ręce ugięte w łokciach, podeprzyj się na przedramionach. Wykonuj ruchy zgiętymi w kolanach nogami z jednej strony na drugą
• oddychanie brzuszkiem połóż ręce na brzuchu, weź wdech przez nos i rozpocznij długi wydech, wypuszczając powietrze krótkimi dmuchnięciami przez lekko otwarte usta. Oddychaj powoli, nadmuchując brzuch, jak balon.
• zginanie stopy usiądź, zegnij nogę w kolanie i połóż ją na kolanie drugiej nogi. Chwyć przyczepy początkowe i końcowe mięśni łydki i trzymaj je. Powoli poruszaj stopą zginaj ją i prostuj. Powtórz to samo drugą nogą.

MYŚLENIE I MOWA

Znalezione obrazy dla zapytania Obrazki do rozwoju mowy i myślenia

Ćwiczenia z zakresu rozwijania mowy i myślenia

Mowa i myślenie dziecka to procesy ściśle ze sobą powiązane i wzajemnie się warunkujące. Dobry poziom rozwoju mowy dziecka ułatwia mu wypowiadanie swoich myśli, a opanowanie umiejętności dokonywania prostych operacji umysłowych, umożliwi mu swobodne posługiwanie się mową – formowanie poprawnych i zrozumiałych dla otoczenia wypowiedzi.
Dlatego właśnie w pracy wychowawczo – dydaktycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym zadania dotyczące rozwijania mowy i myślenia dzieci realizowane są zawsze łącznie.

WARUNKI SPRZYJAJĄCE ROZWOJOWI MOWY I MYŚLENIA
▪ Dzieci mają o czym mówić,
▪ Dzieci chcą się wypowiadać,
▪ Dzieci mają okazję do wypowiedzi

Cel główny:

Kształcenie mowy i myślenia – przygotowanie do podjęcia nauki w szkole

Cele szczegółowe:

poszerzenie biernego oraz czynnego słownika dzieci,
▪ wyrabianie umiejętności poprawnego budowania zdań, łączenie ich w dłuższe wypowiedzi
▪ wdrażanie do wypowiadania się nt. własnych przeżyć, utworów literackich itp.
▪ rozwijanie umiejętności powtórzenia usłyszanych treści i próby układania opowiadań,
▪ doskonalenie wymowy w zakresie poprawności artykulacyjnej.

ZNACZENIE ROZMOWY I LITERATURY W ROZWOJU MOWY I MYŚLENIA
▪ uczy wypowiadania się w sposób jasny i zwięzły na określony temat,
▪ wyrabia umiejętność uważnego słuchania wypowiedzi rozmówcy i nawiązania do niej,
▪ wzbogaca słownictwo dotyczące zagadnienia, które jest przedmiotem rozmowy, wdraża do formowania pytań, wyrabia krytyczny stosunek do własnych i cudzych wypowiedzi.                                                                                 

ZNACZENIE GIER I ZABAW ROZWIJAJĄCYCH MOWĘ I MYŚLENIE
▪ likwidują 
u dzieci błędy wymowy i doskonalą ją, rozwijają i doskonalą procesy analizy słuchowej,
▪ usuwają przyczyny niechęci do mówienia, ułatwiają nawiązywanie słownych kontaktów,
▪ umożliwiają wyrażanie, w różnych formach ekspresji słownej kształcąc mowę i myślenie                                                                                                                                                                                                                       
ZNACZENIE GIER I ZABAW WPROWADZAJĄCYCH DO CZYTANIA
▪ wspierają rozwój języka, stymulują i motywują do mówienia,
▪ umożliwiają dokładniejszą percepcję, prowadzą do lepszej artykulacji mowy,
▪ wywierają korzystny wpływ na przyswojenie struktur zdaniowych,

,, Chcę mieć zwierzę”

 

Chcę mieć zwierzę!!! Mamo, Tato, co Wy na to?

 

Dlaczego warto kupić dziecku zwierzątko?

  • Zwierzak uczy odpowiedzialności – dziecko jest bardziej towarzyskie, samodzielne i lepiej rozumie się z rówieśnikami.
  • Zwierzę daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i pewność siebie – dziecko jest mniej lękliwe i nieśmiałe, staje się bardziej spokojne i mniej nerwowe. Mniej się boi samo wychodzić na podwórko, gdy towarzyszy mu zwierzak.
  • Dziecko staje się bardziej samodzielne i tolerancyjne. Uczy się rozpoznawać emocje i potrzeby oraz uczy się cierpliwości.
  • Dziecko łatwiej nawiązuje kontakty z rówieśnikami.
  • Lepiej rozwija się mowa i zakres słownictwa dziecka – dziecko mówi do zwierzaka, wydaje mu polecenia, opowiada o nim kolegom, zwierza się zwierzakowi ze swoich przeżyć, co znacznie przyspiesza i ułatwia rozwój wszystkich funkcji mowy.

Zwierzak to także obowiązki dla całej rodziny!!

  • Zwierzę to odpowiedzialność – wszyscy członkowie rodziny muszą chcieć zwierzaka w domu i mieć czas na opiekę nad nim.
  • Szczepienia i pielęgnacja są bardzo ważne. Należy pilnować kalendarza szczepień oraz systematycznej pielęgnacji zwierzaka oraz jego posłania, klatki czy terrarium.
  • Dłuższe nieobecności w domu, urlopy i wyjazdy trzeba zaplanować tak, żeby zwierzę mogło pojechać z wami. Jeżeli jest to całkowicie niemożliwe, jesteście zobowiązani zapewnić mu dobrą opiekę. Pamiętajcie jednak, że zwierzę będzie za Wami tęskniło!
  • Trzeba się liczyć z dodatkowymi kosztami i wzrostem wydatków, np. na zabiegi pielęgnacyjne, karmę, leczenie lub akcesoria niezbędne dla prawidłowej opieki nad zwierzęciem. Nie są to koszty jednorazowe!

Jak wybrać zwierzaka?

  • Jeżeli dziecko jest alergikiem, nie kupuj zwierzęcia, które może przyczynić się do nasilenia objawów alergii. Wtedy wchodzi w grę tylko żółw, niepowodujący uczuleń.
  • Bierz pod uwagę charakter zwierzęcia – jeżeli długo przebywacie poza domem w ciągu dnia, lepiej kupić kota, który większość dnia prześpi i nie będzie cierpiał z powodu samotności, skamląc z powodu tęsknoty i zakłócając spokój sąsiadom.
  • Jeżeli macie mało czasu na pomoc dziecku w opiece nad zwierzęciem, kupcie mu raczej rybkę lub kanarka, ponieważ klatkę czy akwarium można czyścić rzadziej niż kuwetę. Nie trzeba też wyprowadzać ich na spacer.
  • Jeżeli nie chcecie lub nie możecie zabierać zwierzęcia na wyjazdy i urlopy, wybierzcie takie, którym z chęciom zaopiekuje się pod Waszą nieobecność sąsiad lub ktoś z rodziny.

Co zrobić, gdy tracimy zwierzaka?

  • Najtrudniej dziecku pogodzić się ze śmiercią zwierzaka, gdy ginie on nagle lub zgubi się i nie można go odnaleźć. Ponieważ zwierzak jest dla dziecka bardzo ważny, trzeba pozwolić dziecku przeżyć jego śmierć i żałobę, np. wypłakać się rozwiesić w okolicy ogłoszenia z narysowaną przez dziecko podobizna psa.
  • Nie udawajcie, że nic się nie stało- nie wolno lekceważyć śmierci lub zaginięcia pupila , ponieważ był on bardzo ważną częścią życia Waszego dziecka, które ma w sobie głębokie poczucie straty.
  • Nie kłamcie – dziecko domyśli się prawdy, obserwując Wasze zachowanie lub słuchając rozmów.
  • Nie zastępujcie jednego zwierzęcia innym- kupno nowego zwierzątka nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ dziecko nie kocha po prostu zwierzątka lecz kocha to konkretne, które zginęło lub zdechło. Poczuje, że jego uczucia są lekceważone i należy je ukrywać.
  • Nie ukrywajcie swoich uczuć- nawet, jeśli płaczecie po stracie pupila nie ukrywajcie tego. Dziecko powinno wiedzieć, że ma prawo do swoich uczuć i przeżyć, tak jak wszyscy. Będzie też wiedziało, że jego zwierzak był ważny dla wszystkich, że może liczyć na zrozumienie i współczucie.
  • Nie wnikajcie w szczegóły – nie mów w jaki sposób zwierzę pożegnało się z życiem, żeby nie  rozbudzać niepotrzebnie wyobraźni dziecka.
  • Bądźcie cierpliwi i nie unikajcie odpowiedzi- dziecko będzie wielokrotnie pytać, gdzie jest jego zwierzak.
  • Pozwólcie dziecku wyrazić uczucia i uspokajajcie je w razie potrzeb – dziecko może być złe, że zwierzak je opuścił- pozwól mu odreagować agresję w akceptowany i dopuszczalny sposób. Jeżeli będzie smutne, przytul je, uspokój, weź na kolana, pogłaszcz. Pozwól się wypłakać.

 

   M. Warzkiewicz

 

 

Gdy nasze dziecko idzie do szkoły

Za kilka miesięcy wrzesień. We wrześniu nasze dziecko wejdzie w nowy etap życia – będzie uczniem. Czy mu się spodoba? Czy znajdzie dobrych kolegów? Czy polubi szkołę? Czy nauka będzie sprawiała mu problemy? Jak zmniejszyć stres dziecka?

Pierwsze dni szkoły to olbrzymie przeżycie zarówno dla dziecka, jak i jego rodziców. Nasze pociechy z niecierpliwością oczekują rozpoczęcia roku szkolnego. Jednocześnie jest to dla nich duży stres. Wszystko jest nowe – miejsce, znajomi, Pani wychowawczyni, obowiązki. Jak sobie z tym poradzić? W tym muszą pomóc rodzice. Początkowe tygodnie zajęć są bardzo ważne. Od nich zależy, jak dziecko będzie kojarzyło szkołę, a co za tym idzie – jakie będzie miało postępy w nauce. Wiedzą o tym doskonale nauczyciele, którzy w łagodny sposób próbują przystosować dzieci do szkolnych ławek. Rodzice powinni również zdawać sobie z tego sprawę, aby wspierać dziecko i odpowiednio motywować.

Przygotowanie do szkoły

Aby ograniczyć dziecku stres związany z pójściem do szkoły dobrze jest przygotować je do tego wcześniej pod względem emocjonalnym i społecznym. Należy  utwierdzać dziecko w przekonaniu, że jest ono w centrum zainteresowania rodziców, że jest przez nich kochane i akceptowane,  musi czuć się bezpiecznie. Powinniśmy uczyć nasze dziecko  samodzielności, zaradności, zlecając mu różne prace domowe i  obowiązki. Ważny jest bezpośredni kontakt z dzieckiem, rozmowy, wspólne zabawy, gry, spacery, oglądanie ilustracji i przede wszystkim czytanie książek. We właściwym przygotowaniu dziecka do szkoły upatruje się szansę likwidacji niepowodzeń edukacyjnych.

Pierwszy dzień w szkole

Nie zostawiajmy dziecka samego. Jeśli nie mamy możliwości towarzyszyć mu w tym dniu, niech idzie z inną bliską mu osobą.  Przygotowując dziecko do szkoły, martwimy się, że sobie nie poradzi, ale nie okazujmy mu naszych obaw. Jeśli wyczuje nasz lęk, przejmie go na siebie i też zacznie się bać. Musimy być pozytywnie nastawieni, a nasza dobra energia zachęci malucha do poznania nowego szkolnego świata.

Obserwuj swoją pociechę, zobacz czy znalazła koleżankę, kolegę, czy ma z kim usiąść w ławce. Słuchaj uważnie tego, co mówi wychowawca, pociecha w swoich emocjach może wszystko zapomnieć. Jeśli to możliwe, wracajcie z innym uczniem z klasy, niech dziecko ma kompana, z którym będzie wspólnie podróżować do szkoły i z powrotem. W domu porozmawiaj z nim, zapytaj się, czy mu się podobało, ciesz się z nim, rozwiej jego obawy, jeśli się pojawią. Przygotujcie się razem do kolejnego dnia, spakujcie tornister. Umówcie się, kiedy po nie przyjdziesz do szkoły, spraw aby nowe obowiązki nie powodowały całkowitej zmiany w życiu dziecka, żeby nie czuło się zagubione. Powodzenia!

 

Moc jaką dają bajki

Bywa, że dziecko czegoś się boi lub czymś martwi, a  My nie  wiemy, jak mu pomóc. Prawdziwym ratunkiem okazuje się specjalnie zbudowana bajka. Oto kilka wskazówek, które ułatwią tworzenie bajek pomagających rozwiązać problemy Twojego dziecka. Siła tkwiąca w terapeutycznych bajkach bazuje na następujących przesłankach:

1. Moc wyobraźni

Od wieków wyobraźnia i wyobrażenia były istotnymi źródłami mądrości, uzdrawiającej siły dla kogoś, kto miał problemy. Należy pamiętać, że umiejętności wizualizacyjne i wyobrażeniowe człowieka są ogromne. Moc wyobraźni jest ogromna, nie sposób jej przecenić.

2. Odwrażliwianie

Odwrażliwianie jest jedną z technik behawioralnych, polegającą na uczeniu się reagowania na lękotwórczy obiekt (np. pająka) odprężeniem, a nie paniką. Odwrażliwianie może odbywać się dzięki wyobrażeniom.

3.Modelowanie

To kolejna z technik behawioralnych, która polega na uczeniu przez demonstrowanie. Model prezentuje sposób radzenia sobie z problemem, aktualnie przeżywanym przez dziecko. Modelowanie może polegać na rzeczywistym pokazie lub na wyobrażeniu sobie konkretnej sytuacji.

  1. Identyfikacja

    Utożsamianie z bohaterem bajki pozwala na przejęcie jego zachowania, które doprowadziło do rozwiązania danego problemu w określony sposób.

Tworzenie bajki i korzyści z niej płynące:

Dziecku trudno mówić o swoich problemach. Nie potrafi zwerbalizować swojego strachu, a czasem nawet go rozpoznać. Może też obawiać się, że jeśli wyrazi strach słowami, wówczas on się nasili . Spójrz na świat oczami swojego dziecka.

Bohater bajki musi być bardzo podobny do Twojego dziecka, ale nie może być nim. Przede wszystkim należy zmienić imię głównej postaci opowiadania, zabieg ten da dziecku poczucie bezpieczeństwa. Inne szczegóły z życia dziecka powinny być bardzo bliskie oryginału (np. opis pokoju, zabawek, itp.) lub zgodne z nim całkowicie (np. wiek). Bohaterem bajki może też być zwierzątko, które dzielnie radzi sobie z określonymi trudnościami (najlepiej bliskie dziecku lub podobne do niego). W każdym z przypadków dziecko powinno identyfikować się z bohaterem bajki.

Słuchanie o przeżyciach kogoś, kto doświadcza czegoś podobnego jest pocieszeniem. Dziecko zyskuje przekonanie, że nie jest samo, nie tylko ono przeżywa dany problem.

Działanie terapeutyczne ma już samo spędzanie czasu z rodzicami. Niezależnie od treści historii, dziecko doznaje uczucia przyjemnej, uspokajającej bliskości z jednym z rodziców. Treść opowiadania pomaga dziecku w pokonywaniu kłopotów, a jednocześnie wzmacnia więź pomiędzy dzieckiem i rodzicami.

Opowiadanie powinno być bliskie temu, co dzieje się w życiu dziecka. Istotne jest, aby zakończenie bajki było pozytywne (należy dać dziecku nadzieję, że zdoła znaleźć wyjście ze swoich kłopotów). Dziecko, które nie wierzy, że uda mu się rozwiązać dany problem, nie znajdzie motywacji do wysiłku, żeby coś zmienić, podda się.

Rodzicu pamiętaj!

Odpowiednio skonstruowana bajka jest bardzo skuteczna, pozwala dziecku dowiedzieć się czegoś o sobie i swoich problemach. Dzięki bajce dziecko czuje się silniejsze, przekonuje się, że ma wsparcie i jest rozumiane przez najbliższą sobie osobę – przez rodzica.