Wanda Bochenkiewicz

Wspomnienia z balu

20.02.2020r  odbył się w naszym przedszkolu bal karnawałowy.  Pajacyki bawiły się wspólnie z Misiami i Biedronkami. Były tańce z różnych stron świata, podróż pociągiem, łapanie baniek i wiele innych ciekawych zabaw a na koniec słodki poczęstunek i duuużo picia po tanecznym szaleństwie 🙂

Bal karnawałowy

Znalezione obrazy dla zapytania: bal karnawałowy -obrazek

20.02.2020r. (czwartek) w godzinach 9.30-12.30, w przedszkolu odbędzie się Bal Karnawałowy.

Zapraszamy wszystkie dzieci i prosimy Rodziców o przygotowanie strojów karnawałowych.

W  związku z wcześniejszym śniadaniem, prosimy o przyprowadzenie dzieci w tym dniu na godzinę 8.00

Babciu, Dziadku – dziękujemy :-)

Szczypta humoru, szczypta wzruszenia i wielka duma Babć i Dziadziusiów – zmieszana z radością, dominowała w Pajacykach podczas wizyty najbliższych, w dniu 7.02.2020r. Dzieci stanęły na wysokości zadania i bardzo się postarały aby wypaść jak najlepiej a radość i zadowolenie były widoczne na twarzach Babć i Dziadków, gdy usłyszeli wiele słów miłości i podziękowań:

Babcia z Dziadkiem są wspaniali!

Gwiazdkę z nieba by nam dali.

Są kochani, my to wiemy…

Babciu, Dziadku – DZIĘKUJEMY !!!

Serdeczne podziękowania dla wszystkich rodziców a szczególnie dla mam zaangażowanych w pomoc, przy organizacji uroczystości – pani Kasi Szmal, pani Asi Kospijan, pani Kasi Wójcik – Chudek

 

ZAPROSZENIE

Podobny obrazKochana Babciu, Dziadku kochany

z niecierpliwością na Was czekamy 🙂

Z okazji Waszego święta zapraszamy do naszego przedszkola,

bo już przyszła, na to najwyższa pora 🙂

My wierszyków się uczymy, chętnie z Wami zatańczymy

i konkurs dla Babci i Dziadka zrobimy 🙂

Więc kochani przybywajcie, dobry humor zabierajcie 🙂

Czekamy w piątek, dnia 7.02.2020r o godzinie 10.00

Pajacyki ze swoimi paniami 🙂

U Babci jest słodko, świat pachnie szarlotką…

Taki właśnie tytuł miały zabawy edukacyjne w MOK Zawiercie, dnia 28.01.2020r. Poznaliśmy zabawy z dzieciństwa naszych babć i dziadków, dowiedzieliśmy się coś niecoś o ich zainteresowaniach, o tym co lubią robić, w co można z nimi się bawić 🙂 Podczas przerywników ,,uściskaliśmy babcię i dziadka, pakowaliśmy dla nich prezenty”, odpowiadaliśmy na pytania, rozwiązywaliśmy zagadki, szukaliśmy różnic na obrazkach. Poznaliśmy też przepis na szarlotkę 🙂

Kino Przedszkole

Przypominamy, że 28.01.2020r (wtorek) wychodzimy z dziećmi do MOK w Zawierciu, na zajęcia w formie zabawy edukacyjnej związanej z treścią filmów animowanych dla dzieci:

,,Kakao” z serii Pamiętnik Florki;

,,Szukanie babci i dziadka” z serii Bali;

,,Prezent” z serii Pamiętnik Florki;

Prosimy o ubranie dzieci stosownie do pogody. Dziękujemy 🙂

Wywiad dla Radia Zawiercie

21.01.2020r nasze przedszkole odwiedziła pani redaktor Monika Gajek – Jędros, dzieci pięknie opowiadały o swoich babciach i dziadkach. Zaśpiewały piosenkę z okazji święta swoich najbliższych, składały życzenia i mówiły, za co ich kochają 🙂

Ferie w naszym przedszkolu

13 i 14 stycznia 2020 r – dzieci odwiedzili wspaniali goście: Pan Ratownik Medyczny – Zbigniewa Fielek oraz zawodnicy klubu sportowego Aluron Virtu CMC Zawiercie Panowie – Wojciech Ferens i Łukasz Swodczyk.

Rozmawialiśmy o bezpiecznym zachowaniu podczas ferii zimowych, utrwaliliśmy telefony alarmowe. Następnie pan ratownik demonstrował sztuczne oddychanie i masaż serca na przywiezionych fantomach. Przedszkolaki także próbowały same udzielać pierwszej pomocy pod bacznym okiem instruktora.

Sportowcy natomiast opowiedzieli dzieciom ile muszą ćwiczyć, jak wcześnie należy rozpocząć treningi oraz ile osób liczy drużyna. Siatkarze przeprowadzili z dziećmi rozgrzewkę oraz nauczyli sportowego okrzyku.

Dziękujemy za interesujące spotkania 🙂

Potrzeby przedszkolaków

CZŁOWIEK TO ISTOTA LUDZKA, A NIE WRÓG.

Podstawową potrzebą każdego człowieka jest poczucie bezpieczeństwa. To samo dotyczy dzieci, które, aby czuć się bezpiecznie, muszą wiedzieć, że rodzice i nauczyciele darzą ich sympatią i zaufaniem. Dzieci muszą czuć, że mogą otwarcie mówić o swoich kłopotach i odczuciach, że w razie potrzeby otrzymają wsparcie. Pragną również czuć się wartościowymi, zdolnymi i akceptowanymi oraz uzyskiwać, potwierdzające to przekonanie, dowody uznania i aprobaty.

Druga bardzo ważna potrzeba, to potrzeba bycia z innymi. Dzieci pragną uczestniczyć we wspólnych działaniach i przeżywać satysfakcję z pełnionych ról, chcą mieć poczucie przynależności do grupy i nawiązywać przyjaźnie, opiekować się kimś i samemu doznawać opieki.

Kolejną ważną potrzebą dzieci jest chęć odkrywania swoich możliwości, zaspokajanie ciekawości oraz odczuwanie satysfakcji ze zdobywania wiedzy. Podczas realizacji tych potrzeb dzieci mają prawo podkreślać własną tożsamość i odrębność.

Nawet najlepiej funkcjonująca rodzina nie jest w stanie zrealizować wszystkich potrzeb dzieci. Trudno więc stawiać takie wymagania wobec przedszkola. Należy jednak spróbować stworzyć takie warunki, by życie rodzinne i przedszkolne kojarzyło się dzieciom z uczestnictwem w rzeczach ważnych, pożytecznych i przyjemnych.

Należy dążyć do tego aby dziecko w domu i grupie przedszkolnej czuło się bezpiecznie, aby zachowania wobec niego nie cechowały się gniewem i aby ono tym samym nie przejawiało zachowań agresywnych wobec innych.

W przedszkolu dziecko zaspokaja potrzebę bycia z innymi, rodzic powinien zatem mieć świadomość, że należy dziecku uświadomić, że inni też mają swoje potrzeby i należy się z nimi liczyć, należy dzieciom uzmysłowić, co czują inni i co przeżywają. Dziecko powinno wiedzieć, że ma prawo do wyrażania swoich uczuć i emocji, nie powinno czuć onieśmielenia przy ich wyrażaniu, powinno dobrze poznać swoich kolegów i nauczyciela oraz swoje możliwości, co powinno się odbywać w atmosferze bezpieczeństwa i wzajemnego zaufania. Dziecko powinno wiedzieć, że zawsze może liczyć na rodziców w domu i swoją panią w przedszkolu oraz swoich kolegów, że jest w grupie potrzebne i wszyscy liczą się z jego umiejętnościami oraz rozumieją problemy. Przełamaniu onieśmielenia i odnalezieniu się w grupie rówieśników, wzajemnemu poznawaniu, próbowaniu odczuwania przeżyć innych, zrozumieniu i zaufaniu wobec innych oraz integrowaniu grupy przedszkolnej świetnie sprzyjają ćwiczenia w zakresie:

  • PRZEŁAMANIA  ONIEŚMIELENIA

  • WZAJEMNEGO POZNAWANIA  SIĘ

  • BUDOWANIA  ZAUFANIA

  • ROZWIJANIA  EMPATII

  • INTEGRACJI  I  ROZWOJU  GRUPY

Stosując ćwiczenia w powyższych zakresach ośmielimy dzieci do mówienia o sobie, damy im możliwość zauważenia potrzeb innych i nauczenia się wyrażania swoich uczuć, pokażemy im sposoby nie będące tupaniem, krzykiem czy innymi zachowaniami agresywnymi, pozwalające wyładować emocje. Dziecko dowie się czegoś więcej o sobie i o kolegach, nauczy się współdziałać i współżyć w grupie. Pozwolimy dziecku na zdobycie zaufania wobec innych i zrozumienia potrzeb rówieśników, nauczyciela i opiekunów. Wspólnie będziemy modelować zachowanie nieagresywne i empatyczne.

ZACHOWANIA PRZEDSZKOLAKÓW

AGRESYWNE  ZACHOWANIA  I  ICH PRZYCZYNY.

Gniew przejawiany w kontaktach między dorosłymi może być niezwykle silnym bodźcem do agresji. Gniew może działać poprzez wzrost pobudzenia, transfer emocji, wzbudzany lęk i frustrację.

Wyniki badań przeprowadzonych w przedszkolach pokazały, że zmiana altruistycznego zachowania na gniewne, wywoływała wzrost agresji dzieci. Ciekawym wynikiem był fakt, że w zależności tej interweniowało kilka czynników pośredniczących, np. istotnie wzrastała agresja u małych chłopców, nieznacznie zaś pomiędzy dziewczętami. Największe przyrosty agresji zanotowano u dzieci narażonych uprzednio na złe traktowanie w domu i pochodzących z rodzin o niskim statusie socjoekonomicznym.

Eksperymentalne badania laboratoryjne z udziałem dzieci przedszkolnych wykazały, że efektem oglądania gniewu rodziców (metoda scenek filmowych) był wzrost natężenia fizycznej agresji. Efekt ten był bardziej znaczący u chłopców niż u dziewcząt; bardziej u chłopców charakteryzowanych jako agresywni. Znaczące było, że dzieci agresywne lub wykazujące zaburzenia zachowania, szybciej i łatwiej wpadały w agresję pod wpływem pobudzającego bodźca (agresywnego). W reakcjach dzieci na gniew dorosłych rzadko pojawiało się dokładne naśladownictwo np. gniew dorosłych przejawiał się głównie na płaszczyźnie werbalnej, tymczasem reakcje badanych dzieci polegały na biciu, popychaniu i gryzieniu rówieśników oraz odbieraniu zabawek innym dzieciom. Prawdopodobnie najważniejszym mechanizmem, było w opisywanych przypadkach, przenoszenie emocji. Efekt narażenia małego dziecka na widok gniewu, ma charakter natychmiastowy oraz kumuluje się. Powstające w wyniku powtarzania sekwencji bodźców uwrażliwienie na gniew, staje się często elementem osobistego cyklu rozwojowego.

Jeden z ważniejszych rezultatów eksperymentów wskazuje, że zdecydowanie najgorszą (z punktu widzenia prawdopodobieństwa transmisji agresji) formą ekspresji gniewu jest werbalno -fizyczny gniew dorosłych. Ta forma wywiera najsilniej długotrwały wpływ na dziecko.

Jednocześnie uzyskane dane wskazują, że rodzice nie zawsze powinni się starać hamować (tłumić ekspresję, zaciskać zęby). Stwierdzono, że pozawerbalna ekspresja gniewu wywoływała znaczne przygnębienie u dzieci. Pozytywna rola werbalizowanego gniewu polegała na tym, że w takich sytuacjach łatwiej dochodziło do rozwiązania konfliktu.

Współczesne polskie badania nad systemami wartości rodziców i ich akceptacją dla wyrażania agresji przez dzieci a agresywnością synów i córek przeprowadzili Lucyna Kirwil i Adam Frączek (1991). Wyniki wskazują na związki pomiędzy wyznawanymi wartościami rodziców, ich postawami wobec przemocy w życiu społecznym, a agresją dzieci. Uzyskany obraz pokazuje kilka złożonych wzorców zależności, nie zaś proste determinanty wzbudzania agresji i umiejętności jej kontroli. Najważniejsze ustalenia autorów, to:

  • Preferencje ojców dla takich wartości jak ambicja i osiągnięcia – są predykatami agresji interpersonalnej ich synów.

  • Preferowanie przez ojców uległych zachowań chłopców – wytwarza u synów trwały motyw agresji przejawiającej się w złośliwości.

  • Preferowanie (w przypadku matek) odpowiedzialności, rzetelności i posłuszeństwa – to najlepszy predykat rozwoju u dziecka tendencji do samokontroli.

  • Rozbieżność między wartościami u obojga rodziców – była czynnikiem wpływającym na brak poczucia winy za agresję u synów.

  • Ojcowie i matki chłopców agresywnych systematycznie wyrażają większą aprobatę dla agresji w życiu społecznym, niż rodzice synów nieagresywnych.

  • Wzorce aprobaty agresji u matek i ojców w odmienny sposób oddziałują na rozwój motywacji agresywnej i motywacji do samokontroli przez dzieci.

  • Największym predykatem dużej agresji dzieci jest ambiwalentna postawa ojców wobec agresji w życiu społecznym. Niekonsekwentna postawa matek związana była natomiast z małą agresją u dzieci.

  • Najlepszym predykatem zdolności do hamowania agresji jest – w przypadku działań wychowawczych matek – brak aprobaty dla agresji instrumentalnej i dopuszczanie agresji emocjonalnej. Przeciwny wzorzec socjalizacyjny u ojców, tzn. aprobowanie agresji instrumentalnej i nieakceptowanie emocjonalnej, zwiększał tendencję synów do czynów agresywnych.

Wydaje się, że środowisko rodzinne jest najważniejszym zewnętrznym czynnikiem w rozwoju agresji u małych, jak i nieco starszych dzieci.