nauczyciel grupy

Wycieczka do Straży Pożarnej

Ta galeria zawiera 20 zdjęć.

W środę 21 maja byliśmy na wycieczce u strażaków. Chcieliśmy zobaczyć jak wygląda ich praca : chcieliśmy zobaczyć z bliska wozy strażackie, które szczególnie u chłopców wzbudzały duże emocje. Wszystko, co zobaczyliśmy wywarło na nas duże wrażenie. Mogliśmy z bliska zobaczyć wyposażenie wozów strażackich, nawet wejść do środka! Zobaczyliśmy kompletny strój strażaka gotowego do wyjazdu do pożaru- panowie zademonstrowali nam, jak wygląda alarm do wyjazdu, a potem mogliśmy przymierzyć hełm strażacki. Na koniec wycieczki mogliśmy zobaczyć, jak wysoko sięga drabina z jednego z wozów. Teraz już wiemy, że wchodzenie po niej na górę wymaga wiele odwagi.  Podziękowaliśmy za ciekawe spotkanie- wielu chłopców po tej wycieczce na pewno zechce w przyszłości zostać strażakami

Konkurs czytelniczy

Ta galeria zawiera 7 zdjęć.

Dnia 9 maja 2014 r. odbył się w naszym przedszkolu Konkurs Czytelniczy p.t.,, Czy znasz te bajki?”. Była to już XI edycja tego konkursu. Gośćmi naszymi byli: pan Prezydent Miasta- Ryszard Mach, pan wicestarosta zawierciański, panie Dyrektorki zawierciańskich przedszkoli, pani Katarzyna Turczyn z Wydziału Edukacji, panie nauczycielki, rodzice.  Brały w nim udział dzieci z zawierciańskich przedszkoli oraz  dziewczynki z naszej grupy: Marysia, Jagódka i Elenka jako przedstawicielki naszego przedszkola. Dzieci miały wykazać się wiedzą na temat przeczytanych bajeczek, poskładać wyrazy z sylab, odgadnąć tytuł bajki, znaleźć drogę w labiryncie i odpowiedzieć na trudne pytania dotyczące treści bajek. Wraz z zaproszonymi gośćmi mogliśmy podziwiać wiedzę i umiejętności dzieci. Konkurs możemy uznać za bardzo udany. Dzieci były zadowolone z otrzymanych w nagrodę książek i dyplomów oraz upominków ufundowanych przez naszych gości. Po wspólnej zabawie i słodkim poczęstunku konkurs się zakończył- w przyszłym roku zapraszamy na kolejną edycję naszego cyklicznego konkursu.

,,Osikowa dolina”- warsztaty twórcze.

Ta galeria zawiera 52 zdjęcia.

W piątek, 25 kwietnia braliśmy udział w twórczych warsztatach plastycznych. Gośćmi naszymi byli twórcy ludowi, którzy przedstawili nas ciekawe propozycje prac z wykorzystaniem łyka i płatków drewnianych do wykonywania ozdób. Samodzielnie, pod kierunkiem osoby prowadzącej zajęcia wykonywaliśmy kwiatki i serduszka. Zajęcie te sprawiły nam dużo radości- cieszyliśmy się z efektów naszej pracy.

Konkurs ” Podróże po kraju i Jurze ” w przedszkolu nr 7

Ta galeria zawiera 46 zdjęć.

Dzisiaj byliśmy na konkursie w Przedszkolu nr 7. Mogliśmy się wykazać wiedzą o naszym regionie- Jurze. Rozpoznawaliśmy i nazywaliśmy najważniejsze miejsca w naszym mieście, doskonale znaliśmy odpowiedzi na pytania o nasz kraj i jego stolicę, wiedzieliśmy, jakie jest nasze godło. Wspólnie z innymi dziećmi uczyliśmy wiązać węzły na linkach wspinaczkowych i świetnie bawiliśmy się przy muzyce. Na początku byliśmy stremowani, ale potem bawiliśmy się dobrze i nie mogliśmy doczekać się kolejnych zadań. Jakub, Majeczka i Ola  bardzo ładnie reprezentowali naszą grupę i przedszkole. Znali wszystkie odpowiedzi na pytania, chętnie i szybko rozwiązywali zagadki, sprawnie układali rozcięte obrazki. Czas upłynął bardzo szybko i potem trochę żałowaliśmy, że pora wracać już do przedszkola. W naszej sali dzieci pochwaliły się otrzymanymi upominkami i chętnie opowiadały o konkursie. Dzisiejszy dzień był emocjonujący i pełen niezapomnianych zdarzeń!

Konkurs ekologiczny w Przedszkolu nr 2

 

W piątek, 21 marca dzieci z naszej grupy brały udział w konkursie ekologicznym. Joasia, Jakub i Magda wykazali się dużą wiedzą. Doskonale odpowiadali na pytania prowadzących nazywając pory roku i miesiące, układali puzzle ze zwierzętami chronionymi, rozpoznawali odgłosy przyrody i głosy zwierząt. W przerwach między zadaniami konkursowymi świetnie bawili się przy muzyce wraz z innymi dziećmi. Cały czas towarzyszyły dzieciom i  były pomocne panie prowadzące konkurs, a dziewczęta przebrane za pory roku za każdą dobrą odpowiedź konkursową nagradzały dzieci punktami. Podczas konkursu panowała fantastyczna atmosfera. Po konkursie dzieci otrzymały upominki i dyplomy. Do przedszkola wróciliśmy bardzo zadowoleni!

Teatrzyk ” Czarująca żaba „

Ta galeria zawiera 6 zdjęć.

W czwartek, 13 marca gościliśmy w przedszkolu teatrzyk ,,Skrzat” z Krakowa. Mogliśmy uczestniczyć w zabawnym spektaklu, który wiele nas nauczył . Poznaliśmy znaczenie przyjaźni, wiemy co to jest odwaga. Wszyscy wspólnie oklaskiwaliśmy aktorów i mamy nadzieję, że kolejne przedstawienie w ich wykonaniu będzie równie ciekawe.

Co dziecko wyraża rysunkiem?

Zrozumieć, co dziecko mówi rysunkiem.

         Dziecięce obrazki są kopalnią informacji ukazująca uczucia, a nawet charakter autora. Dziecko poprzez obrazek wyraża często to, czego nie potrafi wyrazić słowami. Dlatego powinniśmy bardzo uważnie przyglądać się  ich rysunkom. Rysunek rodziny jest jednym z podstawowych źródeł diagnozowania dziecka.

Analizę treści rysunku dokonuje się biorąc pod uwagę następujące kryteria:

1.Kto jest najważniejszy w rodzinie:

  •   W interpretacji istotna jest kolejność rysowania postaci. Osoba rysowana jako pierwsza jest tą osobą, z którą dziecko pragnie się identyfikować, do której jest najbardziej przywiązane. Osoba rysowana w ostatniej kolejności jest tą, którą dziecko najmniej lubi, nie akceptuje taką , jaka jest.
  • Relatywna wielkość rysowanych postaci ( wyraźne powiększenie lub zmniejszenie) postaci jest interpretowane jako wskaźnik znaczenia danej postaci dla dziecka. Wyraźnie większy jest ten członek rodziny, który jest podziwiany lub wywołuje lęk. Postać o mniejszym znaczeniu dla dziecka jest nieproporcjonalnie mniejsza lub całkowicie pominięta.
  • Zdobienie postaci– osoby dla dziecka znaczące mogą być szczególnie zdobione, uwidocznione z wieloma szczegółami, znajdować się na środku arkusza.

 

2.Usytuowanie postaci względem siebie.

     Dziecko najbliżej rysuję osobę, z którą czuje się najsilniej związane uczuciowo. Osoby nieakceptowane przez dziecko są na rysunku odsuwane. Izolowanie własnej postaci od reszty rodziny może przejawem występowania u dziecka tendencji do wycofywania się z kontaktów z rodzina. Połączenie postaci rękami świadczy o istnieniu silnej więzi emocjonalnej między nimi.  Jeżeli osoby rysowane są bez rąk, to świadczy o nieporozumieniach między nimi. Pominięcie dłoni oznacza brak czułości, miłości, zrozumienia w rodzinie, odzwierciedla poczucie winy wynikające z ich używania. Oznaką nieporozumień są też przedmioty rozdzielające osoby z rodziny. Gdy między sobą , a ojcem dziecko umieszcza szafę lub drzewo oznacza to, że nie czuje się przy nim bezpiecznie ( np. tata jest zbyt stanowczy).

 

3.Kogo dziecko nie akceptuje.

  •   Pominięcie jednego z członków rodziny wyraża stosunek emocjonalny do tej osoby. Osoby opuszczone przez dziecko w jego rysunku są dla niego źródłem lęku lub w ten sposób jest wyrażone odrzucenie lub izolowanie tej osoby. Osoby, które  wzbudzają w dziecku niepokój, niechęć czy inne przykre uczucie są rysowane z brzegu, w kącie lub z dala od innych postaci. Niektóre dzieci w ten sposób przedstawiają swoje rodzeństwo- jest to sygnał, że są zazdrosne o brata lub siostrę.

        Osoby, które w życiu dziecka nie odgrywają szczególnej roli są rysowane zazwyczaj jako ostatnie. Gdy maluch na końcu rysuje samego siebie, prawdopodobnie ma poczucie, że mało liczy się w rodzinie. Gdy w ogóle Ne umieszcza siebie na rysunku rodziny, jest to niepokojący sygnał, że dziecko może się czuć odrzucone emocjonalnie przez najbliższych i pozbawione ich miłości.

  • Rysunek domu- jeżeli jest on duży, dominuje na rysunku, interpretowany jest jako wskaźnik odrzucenia dziecka przez rodzinę.

 

1.      Sposób w jaki dziecko rysuje, wiele mówi o jego usposobieniu. Warto zwrócić uwagę na :

a)      Rozmiar i grubość kreski:

  •   Linie długie, rysowane z rozmachem i dużą siłą nacisku świadczą o energii, odwadze, pewności siebie, a nawet o gwałtowności malarza.
  •   Linie delikatne, rysowane niepewnie, postaci nieraz tak małe, że na kartce zostaje mnóstwo pustego miejsca- świadczą o nieśmiałości dziecka.
  •   Linie zamaszyste, chaotyczne, szybkie pociągnięcia kredki cechują dziecko nadpobudliwe.
  •   Linie przerywane są przejawem większych lub mniejszych zahamowań, którym towarzyszy niezdecydowanie.

b)     Kształt linii- linia zakrzywiona jest bardziej łagodna i czuła, kąt oznacza siłę i twardość. Harmonijny rysunek składa się z Krzywin i kątów:

  •   Zbyt wiele miękkości i okrągłości charakteryzuje dziecko bierne, zbyt słabe, żeby się bronić.
  •   Zbyt dużo kropek i kątów świadczy o energii , silnej woli, zarazem jednak o agresywnym usposobieniu.
  •   Linie cieniowane, prążkowania i czarne plamy są oznaką silnie odczuwanego lęku.
  •   Ślady uporczywego wycierania gumką i skreślenia cechują brak ufności we własne siły i własnej osoby.

Zdarza się, że w całym delikatnym rysunku jedna postać jest namalowana specjalnie mocno- świadczy to o tym, że dziecko wiąże z tą osobą silne emocje ( może to być miłość, podziw lub odwrotnie- gniew lub agresja).

2.      Poszczególne części kartki mają swoje symboliczne znaczenie.

Kartkę można umownie podzielić na cztery obszary: górę (duch), dół (materia), stronę lewą (matka), stronę prawą (ojciec).

  •   Rysunek umieszczony po lewej stronie ukazuje dziecko ,,uczepione maminej spódnicy”, które szuka ciepła i poczucia bezpieczeństwa.
  •   Rysunek umieszczony po prawej stronie kartki oznacza relacje z ojcem i z innymi osobami- przyszłość.
  •   Góra kartki to duch- to świat marzeń, wyobraźni i duchowości.
  •   Dolna część kartki mówi chodzić po ziemi- mówi o potrzebie fizycznego bezpieczeństwa.

3.      Kolory mają znaczenie psychologiczne, każdy kolor ma pewną wartość emocjonalną:

  •   Czerwień- to kolor dynamiczny, wyraża potęgę pragnień, jest też oznaką agresywności, a niekiedy gniewu. Obfitość czerwieni może oznaczać pobudzenie i oznakę ruchu.
  •   Niebieski – wyraża wrażliwość, zamknięcie się w sobie.
  •   Fiolet – wyraża połączenie przeciwieństw i pragnienie czegoś innego. Jeżeli odcień fioletu pojawia się zbyt często- oznacza niepokój, lęk.
  •   Żółć- to synonim światła, radości i optymizmu, to spontaniczność i otwartość.
  •   Zieleń- oznacza wolę działania, wytrwałość, upór i stanowczość.
  •   Pomarańcz- wyraża radość, wesołość i dynamizm.
  •   Brąz- oznacza fizyczne dążenie do bezpieczeństwa. Jeżeli dziecko rysuje osobę na brązowo, to wyraża w ten sposób brak bezpieczeństwa ze strony tej osoby.
  •   Róż- oznacza spokój, równowagę i harmonię.
  •   Czerń- negacja koloru. Zawiera w sobie smutek, niekiedy rozpacz, gdy używa się go w nadmiarze. Drobne czarne plamki oznaczają lęk.
  •   Szarość – jest neutralna. Jeżeli dziecko używa często szarego koloru, można sądzić, że ma trudności w wyrażaniu uczuć i przechodzeniu do czynów.

4.Znaki zapisane na twarzy- jeżeli na rysunku wszyscy się uśmiechają, a przy tym nikt nie został pominięty , świadczy to o tym , że dziecko dobrze się czuje w swojej rodzinie i postrzega ją jako szczęśliwą. Gdy postacie są smutne, złe lub mają srogie miny- wskazuje to na przykre emocje związane z sytuacją w domu, np. dziecko przeżywa ciągłe kłótnie  między rodzicami. Osoby odwróconej tyłem lub pozbawionej twarzy dziecko nie akceptuje.

 Opracowano pięć pytań, które dostarczają bardzo bogatych informacji- po każdej odpowiedzi dziecka pada kolejne pytanie : Dlaczego?

  •   Kto jest najmilszy z całej rodziny? (dlaczego?)
  •   Kto jest najmniej miły? (dlaczego?)
  •   Kto jest najszczęśliwszy? (dlaczego?)
  •   Kto jest najbardziej nieszczęśliwy? (dlaczego?)
  •   Kogo wolisz z całej rodziny? (dlaczego?)

 

Jak interpretować rysunek dziecka?

Interpretacji rysunku dokonuje się w trzech płaszczyznach:

  • poziom graficzny ( obejmuje rozległość, siłę, wielkość i rozmieszczenie),
  • wzajemne stosunki między osobami,
  • treść rysunku (subiektywna wizja swojej rodziny).

Sposób rysowania – cechy graficzne:

Silne, mocne, gwałtowne linie- ekstrawertyzm, pewność siebie, nadpobudliwość ruchowa.

Słabe, drżące ledwo widoczne, niewyraźne linie- introwertyzm, poczucie niepewności, nieśmiałość, lęk, zahamowanie.

Zarysowanie wcześniej stworzonego rysunku- poczucie niskiej wartości, brak pewności siebie, tendencje depresyjne.

Niski poziom staranności- silne napięcie psychiczne.

Wysoki poziom staranności- dobre przystosowanie, wielostronny rozwój.

 

Powtarzające się znaki emocjonalne:

Ziemia, silnie zaznaczone podłoże- potrzeba oparcia, poczucie zagrożenia.

Dom nieproporcjonalnie duży- konflikt  rodzinie, brak poczucia bezpieczeństwa w domu rodzinnym.

Wiatr- niepokój , potrzeba stałości otoczenia.

Nawracające elementy, często geometryczne- stany lękowe.

 

Usytuowanie elementu najistotniejszego w wykonywanej pracy.

( cechy te dotyczę przede wszystkim postaci ludzkiej)

Centralne- spokój wewnętrzny, poczucie bezpieczeństwa.

Górne, powyżej środka- tendencje ucieczkowe, izolacyjne.

Dolne, poniżej środka- tendencje depresyjne, poczucie zagrożenia.

 

Postać ludzka:

Bardzo mała- introwertyzm, nieprzystosowanie społeczne.

Bardzo duża- ekspansywność, nadmierna aspiracja.

Zaczernianie pustych pól- niepokój;  twarzy: poważnie zaburzony, negatywny wizerunek siebie;  rąk: przejaw agresji.

Brak dłoni- zakłopotanie, poczucie nieprzystosowania.

Brak rąk- poczucie winy z powodu odczuwanej wrogości lub seksualności, nieprzystosowanie, bezradność; założone na piersiach- wrogość, podejrzliwość; trzymane za plecami- niechęć do kontaktów interpersonalnych; zwieszone ramiona- brak przystosowania.

Wyszczerzone zęby- agresywność słowna, niedojrzałość.

Bliskie osoby ( rodzina) stojące daleko od siebie, niedotykające się – konflikt rodzinny, osłabione więzi rodzinne.

 

 

Przygotowanie: Lucyna Zalewska.

Dzień kobiet

Ta galeria zawiera 14 zdjęć.

Dojrzałość szkolna

Dojrzałość  szkolna 

a  trudności w  opanowaniu umiejętności czytania i pisania.

Pojęcie  dojrzałości szkolnej.

Dziecko uważa się za dojrzałe do podjęcia nauki szkolnej ,jeżeli osiągnęło taki stopień rozwoju  umysłowego , społeczno- moralnego oraz fizycznego, jaki umożliwi mu przystosowanie się  do wymagań szkoły i kontynuowanie z powodzeniem nauki w klasie I.

Dziecko , które osiąga powodzenie w nauce jest wrażliwe i podatne na naukę szkolną. Wrażliwość to stopień zainteresowania się nauką szkolną ,podatność to możliwość zrozumienia tego , co się dziecku przekazuje oraz umiejętność podporządkowania się wychowawczym wymaganiom szkoły i zgodnego współdziałania z kolegami.

Dziecko wstępujące do szkoły powinno umieć podporządkować się dyscyplinie szkolnej i być na tyle samodzielne, aby radzić sobie w szkole ( trafić do klasy , ubrać się samodzielnie i rozebrać, nie gubić przyborów szkolnych itp.). Nie jest dojrzałe do szkoły dziecko, które nie potrafi nawiązać kontaktów z rówieśnikami , płacze przy rozstaniu z matką i odmawia pójścia do szkoły. Brakiem dojrzałości społecznej i emocjonalnej cechują się dzieci rozpieszczane dzieci ,które nie chodziły do przedszkola , a niekiedy także dzieci o wysokim  rozwoju intelektualnym wychowane z dala od rówieśników.

Dzieci niedojrzałe i społecznie nie potrafią często , mimo prawidłowego rozwoju umysłowego, przystosować się do wymagań szkoły .Od pierwszych  chwil pobytu w niej doznają różnego rodzaju porażek i niepowodzeń, zniechęcają się do nauki, a ich stosunek do szkoły staje się negatywny.

Dojrzałość fizyczna polega na osiągnięciu przez dziecko prawidłowego, w stosunku do wieku metrykalnego, rozwoju organizmu. Brak  dojrzałości fizycznej wypływa z przebytych  chorób, wad wrodzonych , czy złych warunków środowiskowych.

Stosując różne metody badania dojrzałości szkolnej, a także przeprowadzając badania lekarskie można ustalić , czy dziecko podoła wymaganiom szkoły. Jeżeli  uzna się , że dziecko nie sprosta wymaganiom, dziecko może być odroczone od obowiązku szkolnego na rok. W ciągu roku poziom umysłowy może się podnieść , a także stanie się ono bardziej dojrzałe emocjonalnie i społecznie. W tym celu przeprowadza się krótkie testy sprawdzające umiejętności i wiedzę dzieci w różnych sferach . Testy te przeprowadza się dwukrotnie: na półrocze oraz na zakończenie roku szkolnego.

   Sylwetkę dziecka 7-letniego, dojrzałego do podjęcia nauki szkolnej można scharakteryzować w następujący sposób:

-jest wystarczająco na swój wiek rozwinięte fizycznie i ruchowo, przy czym opanowało już w pewnej mierze  precyzyjne ruchy rąk i palców, niezbędne przy pisaniu;

    -posiada duży zasób wiedzy o świecie i orientuje się w bliskim otoczeniu;

-potrafi porozumiewać się z dorosłymi i rówieśnikami za pomocą mowy potocznej zrozumiałej dla jego słuchaczy;

jest zdolne do działania intencjonalnego, tj. podejmuje czynności zmierzające do określonego celu i wykonuje je do końca;

przejawia w swym zachowaniu pewien stopień uspołecznienia, tj. liczy się nie tylko z własnymi chęciami i życzeniami, lecz także uwzględnia życzenia innych, potrafi z kolegami zgodnie współdziałać i podtrzymywać z nimi przyjazne kontakty , jak również wykonuje  polecenia dorosłych  skierowane do całej grupy;

jest zdolne  opanować swoje emocje, a więc potrafi powściągnąć gniew, złość, lęk i obawę, a w każdym razie nie uzewnętrznia  gwałtownie i niepohamowanie swoich stanów uczuciowych.

 

Czytanie i pisanie.

Na przygotowanie do szkoły składa się  całokształt przyswojonych przez dziecko treści wychowawczych i poznawczych, które decydują o osiągnięciu dojrzałości zarówno fizycznej , społeczno-emocjonalnej jak i umysłowej.

   Nie wszystkie dzieci  rozwijają się  jednakowo, i nie zawsze rozwój ten przebiega  harmonijnie. Każde dziecko ma swoją indywidualną drogę rozwoju. U niektórych rozwój bywa  globalnie przyśpieszony, u niektórych globalnie opóźniony. W praktyce  znacznie częściej  spotykamy się  z fragmentarycznymi opóźnieniami w  rozwoju.

Tempo  rozwoju tych dzieci  nie jest jednakowe w różnych zakresach.

Występują często zakłócenia rytmu rozwojowego i mówimy wtedy o rozwoju  nieharmonijnym lub nierównomiernym. Nierównomierność w rozwoju może polegać na rozbieżności między rozwojem fizycznym a psychicznym. Zmiany w rozwoju psychicznym dziecka  następują w wyniku  samorzutnego rozwoju oraz dzięki aktywnemu wzbogacaniu  wiadomości, nabywaniu umiejętności i nawyków.

Czytanie i pisanie podstawowa działalność dzieci w szkole jest dla wielu z nich czynnością trudną do opanowania. W konsekwencji  wpływa to na opóźniony proces  nauczania i różnego typu niepowodzenia w nauce, które niekorzystnie wpływają na rozwój dziecka.

Trudności w nauce czytania i pisania wynikają z różnorodnych przyczyn. Jedną z najpoważniejszych jest zaburzenie i opóźnienie w rozwoju  niektórych funkcji poznawczych i ruchowych. Dzieci charakteryzujące się tymi zaburzeniami nie potrafią opanować czytania i pisania w toku normalnej nauki szkolnej i tempie przewidzianym przez program.

W skład procesu czytania wchodzą trzy elementy:

 -wzrokowy,

-słuchowo-dżwiękowy,

-znaczeniowy czyli logiczny.

Zrozumienie czytanego tekstu, czyli uchwycenie jego sensu, jest procesem złożonym. Na  proces ten  składają się elementy: spostrzeżeniowe, pamięciowe, myślowo- rozumowe, wyobrażeniowe oraz emocjonalne, zależne od stosunku osoby czytającej do treści tekstu. Zrozumienie czytanego tekstu może dotyczyć  sensu dosłownego. Dosłowne rozumienie tekstu jest typowe dla dzieci rozpoczynających naukę czytania. Dopiero w miarę uzyskiwania wprawy w technice czytania, a także w miarę zdobywania doświadczenia , wynikającego z analizy treści tekstu  i dzięki rozbudzonej wyobraźni dziecko staje się  zdolne do wykrywania sensu ukrytego , nie wyrażonego słowami tekstu.

    Do podstawowych warunków,  od których zależy możliwość rozpoczęcia nauki czytania należy dojrzałość umysłowa dziecka i prawidłowy rozwój mowy. Spośród czynników składających się na dojrzałość umysłową dziecka , zasadniczą rolę odgrywa inteligencja.

Od prawidłowego intelektu  uzależniona jest zdolność myślenia symbolicznego, niezbędnego w opanowaniu techniki czytania. Dzięki tej zdolności dziecko rozróżnia i zapamiętuje znaki graficzne:(litery, znaki interpunkcyjne ) oraz dostrzega umowny związek między znakami graficznymi i odpowiadającymi mu dźwiękami artykulacyjnymi. Obok odpowiedniego rozwoju inteligencji do rozpoczęcia nauki czytania niezbędna jest zdolność koncentracji uwagi dowolnej- w zakresie zapewniającym skupienie się na czytanym tekście, bądź na czynności pisania. Zarówno przy czynnościach czytania jak i pisania, musi wystąpić zaangażowanie uwagi w swoistą  spostrzegawczość wzrokową, która umożliwia  uchwycenie różnic oraz podobieństw w kształtach, wielkości i umiejscowieniu w przestrzeni znaków graficznych tj. liter, które tworzą tekst, a także spostrzegawczość słuchową, która zapewnia prawidłowy rozwój mowy. Rozwojowi intelektu towarzyszy rozwój mowy, w zakresie artykulacji oraz zdobycie dostatecznego zasobu słów. Od opanowania artykulacji zależy poprawność czytania , która wyraża się zgodnością dźwięku z odpowiadającą mu literą, jako znakiem, a także poprawność pisania. Dostateczny zasób słownictwa stanowi niezbędny warunek rozumienia tekstu oraz posługiwania się tekstem w różnego rodzaju ćwiczeniach w czytaniu i pisaniu. Spełnienie powyższych warunków  niezbędnych przy rozpoczynaniu nauki czytania daje podstawę do zastosowania ćwiczeń wstępnych poprzedzających właściwą naukę. Do czynności objętych tymi ćwiczeniami należy kształcenie słuchu fonematycznego, doskonalenie artykulacji w mowie oraz wyrabianie umiejętności analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej mięśniowo-ruchowej. Kształcenie słuchu fonematycznego polega na ćwiczeniach w których dziecko dokona rozróżnień w brzmieniu głosek pojedynczych. Doskonalenie artykulatorów obejmuje ćwiczenia w prawidłowym operowaniu narządami mowy, i aparatem oddechowym w czasie wymawiania pojedynczych głosek, zespołu głosek w wyrazach i zespołu wyrazów.

Właściwą naukę pisania powinny poprzedzać różnorodne ćwiczenia wyrabiające sprawność manualną zwłaszcza zręczność palców, wyrażająca się w nawykach prawidłowego posługiwania się narzędziami do rysunku, malowania i pisania, a zwłaszcza ołówka.

W toku ćwiczeń należy starać się o dobrą koordynację ruchową mięśni biorących udział w czynności pisania bądź rysowania. Ćwiczenia takie powinno się prowadzić systematycznie i planowo, bo tylko taka praca przynosi oczekiwane efekty.

 

Trudności w czytaniu i pisaniu.

Trudności w czytaniu i pisaniu mogą wyniknąć z różnych przyczyn i powstają na różnym podłożu:

  1. 1.        Jedną z przyczyn stanowi brak zdolności wynikających  z obniżonego poziomu rozwoju umysłowego, inne to zaniedbania środowiskowe i szkolne oraz zaburzenia spowodowane uszkodzeniem obwodowych narządów mowy lub narządu słuchu. Zaburzenia te utrudniają naukę czytania i pisania –dziecko źle naśladuje brzmienie poznawanych głosek i wskutek tego czyta nieprawidłowo. Nieprawidłowość taka powoduje, że dziecko pisze błędnie. Trudności w czytaniu i pisaniu mogą również wyniknąć wtedy, gdy dziecko posługuje się żargonem lub gwarą, brak u niego motywacji do czytania lub gdy ma kłopoty z dokonywaniem analizy i syntezy.

 

  1. 2.       Do innego rodzaju poważnych przyczyn powodujących pojawienie się trudności w nauce czytania i pisania należą fragmentaryczne zaburzenia funkcji percepcyjno- motorycznych.

Zaburzenia te stanowią podłoże  złożonych trudności zwanych dysleksją, dysortografią i dysgrafią.

  1. 3.          Zaburzenia funkcji analizatora wzrokowego o charakterze dyslektycznym powodują wadliwe spostrzeganie i trudności w poprawnym przeprowadzaniu analizy i syntezy w przestrzeni tj. w polu widzenia, obejmowanego wzrokiem w czasie czytania tekstu.

       Dziecko myli kierunki: strona prawa- lewa , góra- dół, a w związku z tym myli znaki graficzne (litery i cyfry ) o podobnych kształtach, w różnych stosunkach do pionowych osi liter : d – b , p – g , 3(cyfra), oraz  w stosunkach do osi  poziomej: a – o , n – u , m – n , b – g , b –p ;

Dzieci trudnościami typu dyslektycznego nie pamiętają obrazu pisanych słów , nie mogą poprawić błędów , bo ich nie dostrzegają.  Zaburzone funkcjonowanie analizatora  kinestetyczno-ruchowego  powoduje  obniżenie sprawności manualnej, przejawiającym się w wolnym tempie czynności manualnych, zwłaszcza pisania , albo w braku dokładności , precyzji ruchów dłoni i palców;

Zaburzenia graficzne w zakresie pisania nazywamy dysgrafią.

Zniekształcenia  te mają różną postać:

-pismo lustrzane, wybieganie poza linię ,litery o nierównej wielkości,

– nieprawidłowym położeniu , pismo zniekształcone, niewyraźne ,

–  litery niepowiązane;

Dzieci dysgraficzne mają przy tym kłopoty ze znalezieniem właściwych linii w liniaturze zeszytu, odwracają i mylą litery o podobnych kształtach, zmieniają kolejność liter w wyrazach itp.

Przezwyciężenie trudności w nauce czytania i pisania dokonuje się w różny sposób zależnie od ich charakteru i przyczyn, które je wywołują. Należy prowadzić obserwację i ćwiczenia korekcyjne, które mogą być pomocne przy specjalistycznej terapii prowadzonej przez Poradnię Psychologiczno – Pedagogiczną.